پایگاه اطلاع رسانی صنعت خودرو(کارنا):قصه تندر 90 گويا تمامي ندارد. هر هفته و هر ماه يك خبر از اين خودروي پرماجرا مطرح مي شود. يك روز قيمت آن زبانزد همگان مي شود، روز ديگر كمبود توليد و روزهاي ديگر نبود قطعه.

حالاهم نوبت به تمركز توليد رسيده است. هرچند كه ايران خودرويي ها تمركز توليد تندر 90 را تكذيب كرده اند، اما گويا شايعات به گونه اي است كه بر تجميع توليد صحه گذاشته است. حال اين سوال مطرح مي شود که آيا در شرايط واگذاري سهام دولت در دو خودروساز بزرگ کشور آيا چنين اقدامي امکان پذير است؟ آيا تمرکز توليد تندر90 در يکي از اين دو خودروساز به مفهوم رهايي کامل از مشکلات اين پروژه است. طبيعي است که کمتر مدير و کارشناسي در صنعت خودرو چنين تدبيري را برمي تابد، چه بسا پيش از اين نيز «ژان ميشل کربل» مديرعامل بازنشسته شرکت ايراني فرانسوي رنو پارس توضيحات کاملي در خصوص چرايي عقب ماندگي اين پروژه مطرح ساخته که به تمرکز توليد در يکي از شرکت ها ارتباطي پيدا نمي کند. از همين رو است که قبل از هر چيز موضوع ناتواني رنوپارس در تامين قطعات را مطرح مي کند و از مذاکره با تامين کنندگان ايراني سخن به ميان مي آورد و يا در جاي ديگر عدم توفيق قطعه سازان ايراني در تحقق اهداف اين پروژه را مطرح مي کند. طبيعي است که براي اين موضوع نيز راه حل هايي وجود دارد. اما راه حل آن تمرکز توليد نيست. در اين ميان موضوعي که به نظر مي رسد کمتر بدان توجه شده است رقابت پذيري در توليد خودرو تندر90 است. طي سالهايي که خودرو تندر90 در دو شرکت پارس خودرو و ايران خودرو توليد شده است آنچه بيش از همه رخ مي نماياند تلاش دو شرکت براي پيشي گرفتن در امر کيفيت است. چه بسا هرگاه ايران خودرو خبري از موفقيت هايش در اين پروژه منتشر ساخته، بلافاصله پارس خودرو خبر ديگري را از زاويه متفاوت ارائه کرده است و يا بالعکس. اما آنچه بيش از هر چيز در اين ميان نمود داشته تلاش براي بهبود کيفيت در توليد بوده است. حال ممکن است بسياري بر اين عقيده باشند که اين نوع رقابت بر سر کيفيت تنها در مرحله مونتاژ براي خودروسازان امکان پذير است. اما آيا اين مشکل را نمي توان به گونه ديگري برطرف ساخت.

در شرايطي که مديران رنوپارس به صورت تلويحي اذعان داشته اند که در زنجيره تامين نتوانسته اند عملکرد مطلوبي داشته باشند، آيا نمي توان اين مشکل را با انتخاب يک تامين کننده ايراني برطرف کرد؟ طبيعي است که پس از بازنگري در بسياري از رفتارهاي انجام شده در اين پروژه مي توان به اهداف در نظر گرفته شده دست پيدا کرد. اما نکته مهم ديگري که بايد در رابطه با انتشار اين خبر اشاره کرد اين است که در اين تصميم گيري تا چه اندازه به حقوق شرکت ديگر طرف قرارداد توجه شده است؟ ايران خودرو يا پارس خودرو فرقي نمي کند. هر دو شرکت براي راه اندازي اين پروژه تلاش هاي گسترده اي انجام داده اند و سرمايه گذاري هاي کلاني را صرف اين کار کرده اند. ايجاد خطوط توليد، آموزش منابع انساني و دهها مورد ديگر اقداماتي است كه هر دو خودروساز در راستاي انجام اين پروژه انجام داده اند و دشواري هاي آن را تحمل کرده اند. فرض بر اينکه تمرکز توليد در يکي از اين دو شرکت عملياتي شود، تاوان اين هزينه ها و سرمايه گذاري ها را چه کسي خواهد داد؟ طبيعي است که هيچ يک از اين دو شرکت زير بار اين امر نخواهند رفت. از همه مهمتر طيف وسيعي از سهامداران که به سودآوري اين پروژه دلخوش کرده اند چه پاسخي بايد دريافت کنند؟ گذشته از تمام اين موارد بحث تمرکز توليد تندر90 در آستانه واگذاري بزرگ صنعت خودرو مطرح شده است. حال اين سوال مطرح مي شود که آيا اين اقدام در روند خصوصي سازي اخلال ايجاد نمي کند؟ طبيعي است که رفع و رجوع پيچيدگي هاي حقوقي آن به راحتي امکان پذير نيست و در عين حال اين پروژه شريک خارجي ديگري هم دارد که هنوز سخني از آنها در اين باره به ميان نيامده است.

به هر جهت صنعت خودروي ايران با تکيه بر رهنمودهاي رهبر معظم انقلاب و در شروع سال، پاي در راه تحولات کمي و کيفي گذاشته است و اميد آن مي رود که در آينده نزديک شاهد دستاوردهاي بزرگي در اين صنعت باشيم. بر اين اساس راه حل اساسي براي رشد و نمو صنعت خودرو پرهيز از اتخاذ تصميمات خلق الساعه و فاقد پشتوانه کارشناسي و تکيه بر رهنمودهاي ايشان است.